Maligna postpartalna gestaciona trofoblastna neoplazma: retka pojava sličnog ultrazvučnog i operativnog nalaza kod uterusnog trofoblastnastnog tumora posteljičnog ležišta i horiokarcinoma - Maglić, Rastko Kosta; Mihajlovic, Sladjana; Ivić, Bojana; Jokanović, Predrag; Dobrosavljević, Aleksandar; Maglić, Dragana; Krušić, Slavica (Vojnosanitetski pregled, 2021)
Uvod. Učestalost malignih gestacionih trofoblastnih neoplazmi (GTN) se procenjuje na 1,03 slučaja na 1 000 porođaja, sa rizikom koji se upetostručava kod bolesnica mlađih od 20 i starijih od 40 godina. Serumska vrednost humanog horionskog gonadotropina je najrelevantiji parametar za dijagnozu GTN. Kod trofoblastnog tumora (PSTT), vrednosti serumskog horionskog gonadotropina nemaju isti značaj kao kod drugih malignih GTN. Konačna dijagnoza PSTT se gotovo uvek potvrđuje imunohistohemijom. Prikaz bolesnika. U nekoliko meseci (od avgusta 2016. do januara 2017), na Ginekološko-akušerskoj klinici (GAK) “Narodni front” u Beogradu, dve bolesnice sa GTN su hospitalizovane i lečene, sa gotovo istom ultrazvučnom slikom, operativnim nalazom i postoperativnim ishodom. Nakon patohistološkog i imunohistohemijskog pregleda potvrđeno je da se radi o dva različita tipa maligne GTN. Kod prve bolesnice (primljene u avgustu 2016), stare 26 godina, hospitalizovane zbog krvavljenja iz uterusa 11 meseci nakon vaginalnog porođaja, patohistološki nalaz je potvrdio PSTT. Druga bolesnica (primljena u januaru 2017) u 27. godini života je hospitalizovana četiri meseca nakon vaginalnog porođaja zbog krvavljenja iz uterusa. Patohistološki je ustanovljen horiokarcinom. Zaključak. Uzimajući u obzir činjenicu da se različite maligne GTN manifestuju u različitim kliničkim formama, sa različitim ultrazvučnim slikama, ovaj rad je značajan jer jasno pokazuje da se dve signifikantno različite maligne GTN mogu prikazati sa gotovo identičnim kliničkim znacima, ultrazvučnim nalazima, čak i kada imaju različit tok bolesti i ishod. Ovakvi slučajevi zahtevaju preciznu dijagnozu koja se može uraditi samo pomoću imunohistohemije. Ultrazvučna slika u sivoj skali, kolor Doppler protoci, gustina vaskularne šare u tkivu, bili su gotovo isti u oba slučaja i usmeravali su na nepohodne dijagnostičke postupke do konačne terapije, bez obzira na njihovu veoma različitu patohistologiju.