Ideja o „vojvođanskom rodoljubu i srpskom patrioti”. Društveni kontekst Novosadske rezolucije iz 1932. godine - Marković, Saša; Vučković, Željko (Sociološki pregled, 2021)
Prostor današnje Vojvodine u Kraljevini Jugoslaviji bio je poprište razvoja vrlo dinamičnih društvenih i političkih ideja u nameri da se obezbedi što kvalitetniji pristup ustavnom i nacionalnom pitanju. Od Odluke o prisajedinjenju Kraljevini Srbiji, a potom i ujedinjenju u jugoslovensku državu, a koje su donete na Velikoj narodnoj skupštini od 25. novembra 1918. godine, nacionalni zanos je postepeno ustupao mesto realnim političkim idejama koje su nameravale da, u novonastalim jugoslovenskim okolnostima, pronađu socijalni identitet Vojvodine. U vreme parlamentarizma 1918–1929. godine, ove ideje su imale izuzetno dinamičan tok i bile su na tragu demokratske tolerancije, da bi nakon uvođenja šestojanuarske diktature 1929. godine, politički i stranački život bio zabranjen. Nove ustavne okolnosti i politička konsolidacija uslovili su da kralj Aleksandar Karađorđević, siguran u uspeh svoje državne politike, prećutno dozvoli obnovu stranačkog života. Somborska rezolucija a potom i Novosadska rezolucija, donete 1932. godine, imale su ulogu moderatora stranačkog i političkog života opozicionih stranaka uz izuzetno aktivan odnos prema društvenim prilikama u kojima je dominirala državna stranka.