IZGRADNJA SOPSTVA KROZ SIMBOLIČKU INTERAKCIJU SA DRUGIM U SVAKODNEVNOM ŽIVOTU - Šijaković, Ivan; Vilic, Dragana S. (POLITEIA, 2019)
U ovom radu autori su nastojali da provere, uz pomoć drugih autora koji govore o ovoj temi, najpre, u interpretativnoj sociologiji, a kasnije u njenim okvirima iz perspektive simboličkog interakcionizma, kako se formira sopstvo, kao najvažniji instrument slobodne komunikacije i interakcije u svakodnevnom odnosu sa drugim, u kojima se osobe usklađuju i pri čemu se naglašavaju subjektivna značenja ponašanja ljudi. U simboličkom interakcionizmu, čije je ishodište u filosofskom pragmatizmu i socijalnom biheviroizmu Džordža Herberta Mida, središnje mesto ima interakcija (licem u lice), a sopstvo je ključni izraz. U Midovom socijalnom konstruisanju sopstva („ja“ i „mene“), interakcija i komunikacija imaju ključnu važnost (učenje o sebi kroz interakciju s drugim). Prema Herbertu Blumeru, koji je formulisao sintagmu simbolički interakcionizam, ljudsko društvo je proizvod specifične ljudske interakcije posredovane upotrebom simbola. U okvirima ovog sociološkog teorijskog pravca, Ervin Gofman je, koristeći metaforu pozorišnog izvođenja za svakodnevni život, izgradio tzv. dramaturški model proučavanja društvenog života – interakcije licem u lice između ljudi u svakodnevnim susretima i uloge sopstva u njoj (konstruisanja sopstva), gde pojedinac kao aktivni i kreativni glumac (akter) izvodi svoju (društvenu) ulogu u konkretnoj društvenoj situaciji pred drugima. Interakcionistički okvir se u prethodnih nekoliko decenija primenjuje u teoriji uloga za razumevanje sopstva i procesa identiteta. U radu je analiziran teorijski pristup Ralfa Tarnera koji naglašava ulogu kao orijentacioni mehanizam u interakciji i kao kulturni resurs, čije mreže predstavljaju okvir za aktivnosti u društvu.