NEZAKONITI DOKAZI U KRIVIČNOM POSTUPKU: PRIKUPLJANJE DOKAZA OD STRANE OVLAŠĆENIH SLUŽBENIH LICA ORGANA UNUTRAŠNjIH POSLOVA U JURISPRUDENCIJI DOMAĆIH SUDOVA

Sažetak

Predmet istraživanja jesu nezakoniti dokazi, odnosno način postupanja ovlašćenih službenih lica organa unutrašnjih poslova koja prilikom sprovođenja radnji dokazivanja mogu uzrokovati nezakonitost pribavljenog dokaza. Cilj istraživanja ogleda se u naučnom i praktičnom doprinosu naučnoj i društvenoj zajednici, budući da, pored prikaza i analize istaknutih naučnih, teorijskih koncepcija zastupljenih u domaćoj i stranoj literaturi, rad sadrži detaljan prikaz rezultata analize sudskih odluka domaćih sudova koji posebno na značaju dobijaju imajući u vidu da nstitut nezakonitih dokaza de facto predstavlja sudske standarde. Naime, rezultati ukazuju na slučajeve u kojima je sud utvrdio da su dokazi pribavljeni od strane policije nezakoniti, kao i na slučajeve u kojima je, suprotno tvrdnjama podnosioca pravnog leka, sud ocenio da policija, prilikom prikupljanja dokaza, nije postupila suprotno pravnoj normi. U većini slučajeva reč je o sledećim dokaznim radnjama predviđenim Zakonikom o krivičnom postupku Republike Srbije: saslušanje okrivljenog (čl. 85-90), uviđaj (čl. 133-136), privremeno oduzimanje predmeta (čl. 147-151) i pretresanje (čl. 152-160). I u slučajevima kada je sud ipak utvrdio da su dokazi koje je policija pribavila nezakoniti, ne radi se o namernom i grubom kršenju osnovnih ljudskih prava i sloboda, odnosno ne radi se o inkriminisanom ponašanju policijskih službenika, poput iznuđivanja iskaza ili zlostavljanja i mučenja.