Sažetak
Dijabetes melitus (DM2) je kompleksan metabolički poremećaj u čijoj osnovi su ključne: insulinska rezistencija i beta (ß) ćelijska disfunkcija. Određivanje stepena ß ćelijske disfunkcije još predstavlja klinički i naučni izazov. Metode za procenu beta ćelijske funkcije (BCF) uključuju: procena homeostatskog modela (HOMA), test stimulacije glukagonom (GST), oralni test tolerancije glukoze (OGTT), intravenski test tolerancije glukoze (IVGTT), test obroke i tehnike hiperglikemijskog klampa. Prednost testova sa oralnim unosom nutrijenata u odnosu na one sa intravenskom primenom je u boljoj aproksimaciji fizioloških uslova ishrane i u jednostavnijem izvođenju. U odnosu na OGTT test obrok adekvatnije simulira efekat unetih nutrijenata na sekreciju inkretina. Stoga bi standardizovani test obrok (STO) najbolje oslikavao skok insulinske sekrecije nakon obroka u realnom životu.
Zaključak: STO je praktičan i jednostavan metod fizološki-bliske stimulacije sekrecije C-peptida i može, kao potentan stimulus sekrecije C-peptida, doprineti proceni funkcionalne rezerve β ćelije pankreasa kod svih pacijenata sa novootkrivenim DM2.