DISLOKACIJE DISCUSA ARTICULARISA TEMPOROMANDIBULARNOG ZGLOBA: OPŠTI PREGLED - Bojinović, Milana; Đurović Koprivica, Daniela; Maletin, Aleksandra; Puškar, Tatjana; Jeremić Knežević, Milica (Acta medica Medianae, 2025)
Discus articularis je žilava, ovalna, fibrokartilaginozna, bikonkavna pločica, interponirana između zglobnih površina temporomandibularnog zgloba (TMZ). Ova pločica je sastavljena od tvrdog, gustog, fibroznog tkiva i hrskavičavih ćelija, a njena uloga je da poveća površinu kontakta između zglobnih površina u momentu opterećenja i da omogući pravilnu distribuciju opterećenja. Dislokacija diska može se kretati u više pravaca, a najčešće anteriorno ili anteromedijalno. Anteriorna dislokacija diska može biti sa redukcijom (povratna) ili bez redukcije (nepovratna). Klinička slika prednje dislokacije diska zavisi od tipa dislokacije i stepena inflamacije tkiva temporomandibularnog zgloba. Dijagnoza dislokacije diska postavlja se na osnovu kliničkog nalaza i, ako je potrebno, na osnovu snimaka sa magnetne rezonance. Najčešći razlog snimanja temporomandibularnog zgloba magnetnom rezonancom jeste prisustvo bola. Terapija dislokacije diska zavisi od vrste dislokacije. U slučaju povratne dislokacije terapija nije uvek neophodna pošto postoji mogućnost adaptacije retrodiskalnog tkiva, što rezultira kompenzacijom nastalog poremećaja. Ukoliko je dislokacija praćena bolom, mogu se primeniti konzervativne mere (analgetici, miorelaksansi) ili reverzibilna okluzalna terapija (upotreba splintova). Vrsta indikovanog splinta zavisi od stepena ozbiljnosti dislokacije. U slučaju akutne anteriorne dislokacije bez redukcije pribegava se repoziciji i upotrebi stabilizacionog splinta. Ako je reč o hroničnoj anteriornoj dislokaciji bez redukcije, prvo rešenje je uvođenje stabilizacionog splinta i omogućavanje adaptacije retrodiskalnog tkiva, a alternativa hirurška terapija. Odluka o tretmanu zavisi od intenziteta bola koji prati dislokaciju.