PROCENA ADHERENCIJE KOD AMBULANTNIH BOLESNIKA SA GLAUKOMOM OTVORENOG UGLA - Djordjević Jocić, Jasmina; Jocić, Hristina; Stoiljković, Milan (Acta medica Medianae, 2025)
Glaukom je hronična, progresivna neuropatija optičkog živca, koja dovodi do trajnog oštećenja u vidnom polju. Iako jednom dijagnostikovan glaukom nije moguće izlečiti, pravilnim korišćenjem terapije mogu se sprečiti dalja progresija bolesti i gubitak vida. Uspostavljanje dobre adherencije prema farmakoterapijskim preporukama predstavlja jednu od ključnih komponenata u lečenju glaukoma. Cilj ovog rada bio je da ispita stepen adherencije kod vanbolničkih pacijenata sa glaukomom otvorenog ugla. Istraživanje je sprovedeno na Odeljenju za glaukom Klinike za očne bolesti Kliničkog centra u Nišu februara 2019. godine uz pomoć anonimne ankete na dobrovoljnoj bazi. Upitnik je popunilo 77 ljudi. Upitnik se sastojao od 11 pitanja u vezi sa demografskim i socio-ekonomskim podacima o ispitanicima, dužinom trajanja bolesti, adherencijom prema preporučenoj terapiji, te razlozima moguće neadherencije. Od ukupnog broja ispitanika, njih 62,34% bolesnika navelo je da redovno uzima terapiju; 37,66% bolesnika nije redovno uzimalo propisane lekove. Među onima koji nisu redovno uzimali terapiju više je bilo starijih osoba (p = 0,00001; p < 0,05). Nije uočena statistički značajna razlika kada je reč o polu. Pacijenti koji su u terapiji koristili više lekova imali su manju adherenciju od onih koji su koristili samo jedan lek (p = 0,00034; p < 0,05). Bolja adherencija zapažena je kod pacijenata koji nisu imali pridružene bolesti (87,5%) nego kod onih koji su imali neku pridruženu bolest (35,14%); između ovih parametara postojala je statistički značajna korelacija (p = 0,000002; p < 0,005). Kao razloge neadherencije bolesnici su najčešće navodili neželjene efekte i nelagodnost (100%), dugo korišćenje terapije (89,66%) i zaboravnost (62,01%). Postoji relativno visok, ali ne i potpuno zadovoljavajući stepen adherencije među vanbolničkim pacijentima sa glaukomom otvorenog ugla. Izbor optimalnog terapijskog režima i lekova sa manje neželjenih efekata, edukacija bolesnika o prirodi same bolesti i njenim posledicama, tj. o mogućem slepilu, kao i naglašavanje značaja redovnog korišćenja terapije mogli bi dovesti do poboljšanja stepena adherencije.