MINIMALIZAM U ARHITEKTURI: MATERIJALI KAO INSTRUMENT PERCEPCIJE NEMATERIJALNE REALNOSTI - Vasilski, Dragana (Arhitektura i urbanizam, 2013)
Materijali, kao instrument kojim autor saopstava svoje ideje i smešta ih u prostor i vreme, predstavljaju stalnu temu arhitekture, još iz vremena vitruvijanske trijade (firmitas). U minimalizmu, materijali oblikuju prostor i izražavaju njegovu suštinu, koja se nalazi u nesvodljivom minimum. Pristup u radu je metodološki definisan domenom arhitekture koji je ono umetničko u njoj, dakle na vizuelna sredstva koja materijali predstavljaju, sa težnjom da se otkrije značenje u onom što vidimo. Principi vizuelnog doživljaja prvenstveno deluju u području zakona percepcije do kojih je došla psihologija opažaja, konkretno teorija koja se naziva geštalt. Kako su u materijalima sadržane komponente opipljivog, ali i osećajnog, za takav odnos potreban je dualitet u materijalizaciji, koji se postiže upotrebom materijala kroz njihov izraz nematerijalnosti. Taj izraz nematerijalnosti daju istinitost (prirodnih materijala), taktilna vrednost (struktura i tekstura) i „pokret“ materijala (sposobnost transformacije). Autorski pristup materijalima kao instrumentu izražavanja nematerijalnosti, omogućio je poimanje minimalističke arhitekture na mnogo višem umetničkom nivou (Petar Cumtor) kao i izazivanje jakih emocionalnih reakcija pri susretu sa tako stvorenim arhitektonskim delima (Tadao Ando). Transformacija materijala se ostvaruje kroz istraživanje novih tretmana i tehnika (Kengo Kuma), a sa razvojem tehnologije do neslućenih granica menja se i način poimanja stvarnosti (Hercog&de Meron). Istraživanjem materijala, tj.načinom njegove primene, može se postići razumevanje minimalizma u arhitekturi kao ideje.